Lia, annesinin ölümünden sonra büyümesi gereken yaştan çok önce büyümek zorunda kaldı. Çocukluğunun hiçbir anı güvenli ya da sıcak değildi. Üvey annesinin soğukluğu, evin içinde yankılanan sessiz cezalardı; ama asıl karanlık, üvey abisinin zihninde kurduğu oyunlardı. Lia, yıllarca küçük bir odanın içinde büyüyemeyen bir zihin gibi yaşadı. Dolaplara kilitlendi, nefessiz bırakıldı, susturuldu. Bundan dolayı kapalı ortamlarda asla duramıyor. Ama sustuğu her gün, içinde başka bir şey inşa etti: Gözlem. O zamanlar konuşamıyordu ama gözleriyle her şeyi izliyordu. İnsanların ne zaman yalan söylediğini, hangi jestin arkasında tehdit olduğunu, kimlerin kendini gizlemeye çalıştığını... Çok erken yaşta öğrendi: Güç, bağırmakta değil, susup izlemekte gizliydi. On altı yaşına geldiğinde, Veracruz artık onun için sadece bir mezar gibiydi. Reşit olmasına günler kala evden kaçtı. Eğitimini bırakması kimseyi şaşırtmadı zaten kimse onun ne yaptığını umursamıyordu. Ama kimse, onun Meksika’dan tek başına, sahte kimliklerle, otobüsle sınırı geçeceğini de tahmin edemezdi. South Side’a ulaştığında yanında ne para vardı ne de tanıdık. Ama sezgiyle hareket eden insanlar, böyle yerlerde hayatta kalmayı bilir. Lia da öyle yaptı. Başlarda terk edilmiş bir binada yaşadı. Çalışmadı ama sokakta insanların neye ihtiyacı olduğunu anladı. Güzel yüzü değil ama keskin sezgileriyle insanlara "tam ihtiyaçları olan şeyi" veriyordu: bir dinleyici, bir sırdaş, bir suç ortağı. Lia, zekasını gizleyen bir kız. Aklı, ortalama bir insanın üç adım ötesinde çalışır ama bunu asla belli etmez. Hatta çoğu zaman "ne söylediğini tam anlamamış gibi" davranır. Bu onun stratejisidir: Karşısındakini rahatlatır, egosunu okşar, sonra da onların açıklarını yakalar. Kimi zaman, birinin zayıflığını anlamak için sadece bir sigara paylaşır. Bazen sessizce bir sokak köşesinde bekler, ama aslında etraftaki tüm konuşmaları dinlemektedir. İnsanların iç yüzünü bir dosya gibi kat kat açabilir. O kadar manipülatiftir ki, karşısındaki kişi bir şey itiraf ettiğinde, bunu kendi fikri sanır oysa düşünce çoktan Lia'nın zihninden çıkmıştır. Lia sadece hayatta kalmak istemiyor artık. Oyun kurmak, insanları yönlendirmek, güç sahibi olmak istiyor ama bunu göze sokmadan yapmayı seçiyor. Güç gösterisinden hoşlanmaz, çünkü gerçek gücün sessiz geldiğini bilir. Ve belki bir gün, kimse fark etmeden bütün masaları kendi lehine çevirmiş olacak. Lia, geçmişini unutmuyor ama onunla savaşmak yerine, onu araç haline getiriyor. Karanlığını bir palto gibi taşıyor, çıkarmaz ama göstermez de. İçinde hâlâ korkular var, hâlâ klostrofobiyle boğuşuyor, hâlâ yalnızlıkla mücadele ediyor… ama bu zayıflıkların her birini kalkana çevirmiş durumda