Frank Russo, sokakta büyüyen ama sokak gibi yaşamayı reddeden nadir adamlardandı. Çocukluğu kaosun içindeydi; siren sesleri, kavga gürültü, geceleri uyutmayan olaylar… Ama o, bu düzensizliğin parçası olmak yerine, ona karşı duran tarafta olmayı seçti. Genç yaşta tek bir şeye karar verdi: Ya bu şehir seni yutar… ya da sen bu şehri kontrol altına alırsın. Frank ikinci yolu seçti. Polis akademisine girdiğinde diğerlerinden farkı hemen belliydi. O, bu işi “maaş” için yapmıyordu. O, kontrol için yapıyordu. Kurallar onun için bir sınır değil, bir silahtı. Disiplini takıntı seviyesindeydi. Saatlerce süren eğitimlerde pes edenleri izler, ama kendisi durmazdı. Çünkü Frank Russo için zayıflık, affedilecek bir şey değildi. Göreve başladığında ilk öğrendiği şey şuydu: Bu şehirde suç bitmez. Ama korku yayılabilir. Ve o korkunun adı zamanla Frank Russo oldu. Sahaya indiğinde kimse onunla pazarlık yapamazdı. Ne illegal gruplar, ne içeride gevşek davranan memurlar… Frank için tek bir doğru vardı: kanun. Yanlış yapan kim olursa olsun karşısında onu bulurdu. Birçok operasyonda yer aldı. Kaçanları yakaladı, direnenleri bastırdı, susanları konuşturdu. Ama hiçbir zaman kontrolünü kaybetmedi. Çünkü o bir sokak adamı değil, sistemin ta kendisiydi. Üstleri onu “fazla sert” buldu. Astları ise “fazla ciddi”. Ama kimse onun yanlış yaptığını söyleyemedi. Frank Russo’nun en büyük farkı şuydu: O, adaletin iyi yüzünü değil… gerekli yüzünü temsil ediyordu. Zamanla rütbesi yükseldi. Ama karakteri değişmedi. Masada oturan bir yönetici olmadı. Sahada kalan, kirli işi yapan, karar alan adam oldu. Ekibine tek bir şey öğretti: “Burada hata yapma lüksünüz yok. Çünkü bizim hatamız, başkasının hayatına mal olur.” Onun departmanında gevşeklik yoktu. Emirler netti. Hatalar tolere edilmezdi. Frank Russo için bu bir meslek değil, bir savaştı. Ve o savaşta tek bir kural vardı: Ya düzeni sağlarsın… ya da o düzen seni ezer.