Dexter, hayatın gerçek yüzüyle çok erken, henüz altı yaşındayken tanıştı. Evde bitmek bilmeyen kavgalar, nihayetinde anne ve babasının yollarını ayırmasıyla son buldu. Babası arkasına bile bakmadan çekip giderken, Dexter annesiyle baş başa kalmıştı. Cepte beş kuruş para yoktu; yokluk ve sefalet kapıya erken dayanmıştı. Tutunacak bir dal arayan anne-oğul, çareyi anneannesinin küçük evine sığınmakta buldu. Dexter, hayatın zorluklarını izleyerek on yaşına kadar o evde büyüdü. On üç yaşına geldiğinde, hayatının dönüm noktası olacak o çocukla karşılaştı: Stone. Stone, kısa sürede Dexter’ı kendi ortamına soktu ve onu sadakatleriyle bilinen diğer çocuklarla tanıştırdı: Conroy, Xeno ve Tyler. Bu beşli, birbirini tamamlayan bir dişlinin parçaları gibiydi. Sokakları birlikte arşınladılar, birlikte büyüdüler ve kardeşliğin ne demek olduğunu daha o yaşta öğrendiler. Ancak Dexter için sığınacak bir yuva sorunu hâlâ devam ediyordu. Bir gün Stone’un karşısına geçip, tüm samimiyetiyle içini döktü: "Benim başımı sokacak bir evim, kalacak hiçbir yerim yok. Bir süre seninle kalsam sorun olur mu?" Stone, tereddüt bile etmeden kapısını açtı: "Lafı bile olmaz, burası senin de evin". Aynı çatıyı paylaşmak, aralarındaki bağı daha da çelikleştirdi. Yaş on altıya geldiğinde, Stone bir gün elinde bir teklifle çıkageldi: "Taco’da bizimle çalışmak ister misin?" Dexter düşünmeden "Evet" dedi; çünkü hem kardeşleri oradaydı hem de artık kendi ayakları üzerinde durup para kazanma vakti gelmişti. Taco, onun için sadece bir iş yeri değil, hayatı öğrendiği yer oldu. Çalışkanlığı, dürüstlüğü ve duruşuyla kısa sürede çevredeki herkesin saygısını kazandı; sokaktaki "respect"i (saygınlığı) gün geçtikçe büyüdü. Biriktirdiği ilk parayla altına ilk arabasını çekti, ardından da kendine sadık bir dost, bir köpek sahiplendi. On dokuz yaşına bastığında, Dexter Wargen artık bu şehrin sokaklarında adı bilinen, herkes tarafından sayılan ve sevilen bir figür haline gelmişti. Sıradan bir günde Stone, Dexter’ı acil diyerek Taco’ya çağırdı. Dexter mekandan içeri girdiğinde, Stone hiçbir şey söylemeden onun avcuna metalik bir araç anahtarı bıraktı. Dexter, şaşkınlıkla "Ne oluyor?" der gibi arkasına döndüğünde, dükkanın önünde parıldayan o şeyi gördü: Yıllardır hayalini kurduğu, gecelerce uykusunu kaçıran o araba karşısında duruyordu. O an kelimeler bitti. Dexter, hayatın ona çocukken vermediği aileyi bu çocukların verdiğini bir kez daha anladı. Gözleri dolarak tüm dostlarına, kardeşlerine tek tek sarıldı. O günden sonra da etrafına sadık insanlar toplamaya, gerçek dostlar edinmeye devam etti. Çünkü Dexter için aile, sadece aynı kanı taşımak demek değildi; aile, South Side’ın ayazında birbirini asla bırakmayan o çocuklardı. Ve artık tüm şehir, onun büyük ailesi olmuştu.